Nahi eta behar dudalako

Hamabi egun pasa dira urte berria hasi zenetik. Urtea amaitzerako irakurriak nituen hiruzpalau artikulu 2015ean zehar soilik emakumeen lanak irakurri dituzten pertsonek (emakumeak denak, aipatzea sobera badago ere) idatzitakoak. Ez zuten ezer berririk aipatzen: pentsatu gabe irakurketak aukeratzen hasiz gero normalenean gizonezkoen lanak gehiago irakurriko dituzula emakumezkoenak baino, eskuragarri ere lehendabizikoenak gehiago daudelako bigarrenenak baino. Horixe zen ideia nagusia, orokorrean, artikulu (edota esperimentu) guztietan.

Ez nien atentzio gehiegirik jarri. Ez zioten ezer berririk. Betiko leloaren betiko leloa.

Baina, tira, atzoko egunez, urte berriaren hamaikagarren egunez, joan nintzen alabarekin liburutegira, eta txikien txokoan lagun batekin jolasean zegoen bitartean joan nintzen beste apalak kuxkuxeatzera. Hasi nintzen begira, eta aizue, gehiengo handi bat gizonezkoek idatzitako lanak ziren. Egun gutxi lehenago irakurritako artikuluak gogoratu nituen segituan. Urrutira joan beharrik ez da horrelakoak ikusteko, antza.

Gauean (berriz, ez dakit zenbatgarren aldiz) irakurri nuen Joan Didion-i Paris Review-k egindako elkarrizketa bat, eta hara ze pasarterekin geratu nintzen:

 “When I was starting to write—in the late fifties, early sixties—there was a kind of social tradition in which male novelists could operate. Hard drinkers, bad livers. Wives, wars, big fish, Africa, Paris, no second acts. A man who wrote novels had a role in the world, and he could play that role and do whatever he wanted behind it. A woman who wrote novels had no particular role. Women who wrote novels were quite often perceived as invalids. Carson McCullers, Jane Bowles. Flannery O’Connor, of course. Novels by women tended to be described, even by their publishers, as sensitive. I’m not sure this is so true anymore, but it certainly was at the time, and I didn’t much like it. I dealt with it the same way I deal with everything. I just tended my own garden, didn’t pay much attention, behaved—I suppose—deviously. I mean I didn’t actually let too many people know what I was doing”.

Eta, horrelaxe, eta buruari buelta askorik egin gabe (baina aurreko hitz hauek buruan), hartu dut erabakia. Hartu nuen, bart gauean, erabakia.

Aurten soilik emakumeek idatzitako lanak irakurriko ditut. Doktoretza tesiko jardunetik kanpo, bederen! Irakurketa librearen inguruan ari naiz hitz egiten, plazerez egingo dudan irakurketaren inguruan.

Ez dakit hitza %100ean beteko dudan. Ez dut uste askorik kostako zaidanik. Baina tira, nire burua dudan jartzea ez da aldrebesegia izango, ala? Konturatzerako aurten (berriz diot, doktoretza tesiko jardunetik kanpo) irakurri ditudan liburuak emakumeek idatzitakoak dira: Rosa Cobo-ren Hacia una Nueva Política Sexual: Las Mujeres ante la Reacción Patriarcal eta Elizabeth Badinter-en Por Mal Camino eta La Mujer y la Madre. Beste bi ditut esku artean eta biak emakumeek idatzitakoak. Beste bi mesanotxean, baina gizonezkoek idatzitakoak dira eta liburutegira bueltan joango dira gaur (ez ote naiz damutuko!), datorren urtera arte bederen.

Esperimentu bat da, argi gera dadila. Saiakera bat. Eta esfortzu bat ere bai, emakumeek idatzitako literatura gehiago irakurtze aldera. Nahi dudalako eta behar dudalako. Zor diedalako hori emakume idazleei, eta batez ere, idazle feministei eta Euskal Herriko emakume idazleei.

#emakumeakirakurtzen

Advertisements

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s