Galdera zaparrada

Itzalak.

Bost egun dira jada Kosovan nagoela.

Hasperen batek ihes egin dit, konturatu ere egin gabe, aurreko esaldia idaztean.

Bost egun.

Hona iristen naizen bakoitzean sentimendu berdinek salto egiten dute nirera, halabeharrez. Kaletik paseoan noala, ezin dut ekidin gurutzatzen dudan pertsona ororen lehenaldian zer gertatu ote den nire buruari galdetzea:

Nola eragin ote zion gudak? Zenbat familiarteko galdu ote zituen? Zenbat seme-alaba? Errefuxatua izan ote zen? Hemen gelditu ote zen? Joan bazen, nora? Eta noiz eta nola itzuli ote zen? Non ote ditu familiartekoak? Nola gogoratzen ote du gertatutakoa? Bere egunerokotasunaren zenbat denbora hartzen ote dute memoria horiek?

Baina konturatzerako, eta galdera guztiak egiterako, pasa da nire ondotik kontrako norabidean. Eta beste norbait jo dut begiz, eta galdera berdinak egiten hasi naiz. Galdera sorta galdera zaparrada bihurtu arte.

Kalean gurutzatutako orok guda modu desberdinean bizi izan zuen. Batzuk ihes eginez, besteak bertan geratuz. Gehienek (denek ez esateagatik) galdu zuten norbait (gutxi jota) gudan. Egunerokotasunean, kaleko kaosean, ezkutatu egiten da orain hamalau urteko sufrimendua. Balizko naturaltasuna nabari da.

Antzeztutako naturaltasuna.

Advertisements

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s