Zuk ikusten duzun hori.

creative-process

Paris Reviewk Joan Didioni egindako elkarrizketa hau irakurtzen aritu naiz.

It’s hostile in that you’re trying to make somebody see something the way you see it, trying to impose your idea, your picture. It’s hostile to try to wrench around someone else’s mind that way. Quite often you want to tell somebody your dream, your nightmare. Well, nobody wants to hear about someone else’s dream, good or bad; nobody wants to walk around with it. The writer is always tricking the reader into listening to the dream.

Joan Didion,  The Art of Fiction No. 71, 1978.

Eta zuzenean lotu dut lanarekin. Honezkero automatiko bihurtu da irakurtzen dudan guztia nire lanarekin lotzea. Beti ona izango ez dena badakit, baina ezin dut ekidin. Deitu psikoanalistari mesedez.

Baina, zerbait hori zuk ikusten duzun moduan besteei transmititu nahi izatea edonori gertatzen zaiola uste dut. Ez idazleei bakarrik. Eta akabatu nazatela hala bada.

Egunero gertatzen zait. Nahi ez dudan arren.

Behin ikusi nuen gatazka eremuetan zer gertatzen zitzaien emakumeei (ez nuen literalki ikusi, prozesu baten ondorio izan zen, imajina dezakezunez). Eta hariari tiraka jarraitu nuen. Urteak pasa direnera arte, eta doktoretza tesi bat idazten ari naizenera arte. Hariari tiraka. Tiraka – tiraka.

Eta, egunero, ordenagailuaren pantailari, liburu berri bati, liburu zahar bati, elkarrizketa bati edo edozein dokumenturi aurre egin behar diodanean, beti egiten dizkiot galdera berak nire buruari.

Egokia ote da hau? Balekoa al da? Alferrik egingo al dut?

Eta, egunero, joaten da eguna galderarik erantzun gabe. Badirudi etengabeko duda dela, edo sekula amaituko ez den lana.

Egokia ote, buruan dudan hau ikusten dudan moduan transmititzeko?

Eta berdin dit liburu batez ari naizen, ideia batez, teoria batez, metodologia zehatz batez edo aukeratu dudan hitz jokoaz. Egokia ote?

Etengabeko duda. Etengabeko aukeraketa. Etengabeko galdera.

Egunero erabakiak hartu behar izateak estresatu egiten du hainbat jende. Ez naiz momentu horretara iritsi, oraindik. Baina iritsiko naiz. Bideak horretara narama. Tesilari askok erakutsi dit baietz, iritsiko dela momentu hori. Bidean hamaika aldiz aurrera, atzera, aldamenera eta inora ez egin ostean, iritsiko dela. Jarriko naizela urduri, eta ez dudala jakingo nola demostratu nire buruan dudan hori. Irudituko zaidala inori ez zaiola interesatuko. Are gehiago: inork ez duela horren inguruan deus jakin nahi izango. Edo, are gehiago: jakin nahi bai, baina prestatuta ez daudela entzuteko, asimilatzeko. Gauza konplikatuekin ari naizela lanean, egunerokotasunera iritsi diren gehiegikeriekin. Egunerokotasunaren zati bihurtu diren gehiegikeriekin. Eta, askok, gehiegikeri hauen bueltan eraiki dute euren egonerokotasuna. Egunerokotasun erosoa. Erosoegia agian.

Eta nire buruari galdetzen diot zertan ari naizen.

Tesia

Entzuten diot ahots txiki bati, barre algara txikian. Eta barrenak nahasten zaizkit. Egunero bezela. Egunero bezela, edo…

*Argazkia, hemen.

Advertisements

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s